Ja alweer of eigenlijk nog steeds maar ik snapte niet zo goed waarom

Maar gisteren kreeg ik een compliment van een mw waar ik altijd langs kom lopen als ik de hond uit laat. De mw heeft een mooie (slanke maat) en haar buurvrouw is zeer fors en die was er ook bij. "wat zie je er mooi uit volgens mij hoeft er niet meer af" zei ze, ik reageerde met; " nou het is de bedoeling dat ik nog meer kilo's kwijtraak". "Hoeveel ben je nu kwijt?"vroeg zij.  "35 kilo" zei ik trots

 En toen zei de forse vrouw: "knap hoor dat lukt me niet" . "Ja maar ik at ook heel veel" was mijn reactie (achteraf denk ik dat het mijn excuus was)

Vervolgens ging het gesprek over hoe en wat ik dan nu at enz.  

Ik was blij met het compliment maar het voelde niet helemaal oke. Het heeft een dag geduurd voordat ik er mijn vinger op kon leggen maar zo juist wandelend met de hond en veel te veel zoet eten in mijn lijf wist ik het ineen.  Ik heb het idee dat ik me moet verontschuldigen t.a.v. mensen die zwaar zijn (en dat ben ik ook nog steeds maar het voelt nu anders). zoiets als "sorry dat ik nu anders ben" misschien is dit meteen de rede waarom ik op dit gewicht  zijnde zoveel moeite heb om door te gaan 

Iedereen ziet nu dat ik afgevallen ben, ik vind die complimenten heerlijk maar mis ze op de momenten dat ik ze niet krijg en weet niet hoe er mee om te gaan als ik ze wel krijg.

En misschien ,ik durf dit niet met zekerheid te zeggen, weet ik nu even niet meer zo goed waar ik bij hoor. Ik ben niet slank, maar voel me wel slank met die 35 kilo eraf,  maar voel me soms ook erg dik Ik kan mezelf niet zetten bij de groep die een gezond gewicht heeft maar ook niet bij diegene die veel overgewicht hebben.

Iets om eens even verder over na te denken, wordt vervolgd, moet er nog goed over denken hoe het zit